UITGEREKTHOOFDIGHEID

Ik beschermde de monarchie tegen alle ongeremdheid van de Franse konijnen met de uitvinding en toepassing van een klep in het natvacuĆ¼m van hun suisbuis.

Maar hun brute aanval op de voorzaten van de elektronenbuis van 1904 bezorgde mij uitgerekthoofdigheid.

Dit lichamelijk ongemak gaf mijn beul later aardig wat kopzorgen. Ik kan er nu een beetje om grijnzen. Deze ambtenaar wist van het onverkoopbare effect van nekspiervertaaiing bij uitgerekthoofdigheid. Niemand wil dat meervoudig hakslaan zien. Het gebeurde mij, en hem kostte het de beulsbonus.

Ik wachtte sinaasappelgeteint en ernstig betraand op het schavot.

Ik deed precies waar priesters van het niets voor kwamen.

Naast deze metafysici stond de douanier te wachten met inklaringspapieren voor mijn ingekorfde hoofd.

Hij kende mijn C.V. en voorzag daarom een problematische esthetica van de executie.

Het laatste wat ik zag was hoe hij zich omdraaide om op zijn elektronenbuis naar deel twee van de driedelige serie over de invloed van slakkensporen op de drupstrepen van Pollock te kijken.



DE EIGEN GRIJNS

Sindsdien hang ik in de hal van het museum met de rust van een tentslaper. Voor bezoekers grijns ik klik rechts, klik links en hop. Bij drukte geef ik extra gas, mijn god wat grijns ik dan de grijns der grijzen. Ik synchroniseer mijn smoelwerk met die van de bezoekers om de houdbaarheid van mijn eigen grijns te ontdekken.

Om mij heen hoor ik de volwassenen praten over de investeringen in de museumterugkijkhardware en de kinderen over de botergeile prent met een sexosaurische schaduw Do you want the red pinda or the blue pinda? tussen de anderstijlige blauwrijke vergezichten:

Een weiland met grazende bewolking.

Een laaghangende koe.

Een zoutkaartje.

Een perfecte doorzonwoning met perfect bestek in perfecte laatjes perfect uitgesorteerd.

Groenstroken en praatgroepen in harde kleuren.

Een zwartwit concept bowlingbaan polaroid tussen de aardappelen, haardvuur spetters en koektrommels met 700 pages full color explikaatsie.




VAN GEKOLONISEERDE BUIKPOTIGE TOT EEN GEBREIDE WOLK

Aan het einde van de dag, wanneer alle schaamteloze flitszoekertjes met drukkende vingerknopjes, die mijn zomerhuid verdrietig ontkleuren, uit het museum zijn verdwenen, en de nachtwacht hoorbaar slaapt, haal ik mijn hoofd platweg rimpelig van de muur.

Voor iedereen schokkend hang ik over de grens van bloot in het canvas tussen historische mannen en het portret van de douanier voor wie ik op mijn tiende mijn rokken omhoogtrok.

Later bedankte hij mij hiervoor met teruggave van mijn hoofd.

Met gecraqueleerde handen en een nagelschaartje knip ik mij uit het vergulde lijstkader om op tijd in de natuurhistorische vleugel te zijn waar het programma van gekoloniseerde buikpotigen tot een gebreide wolk op een elektronenbuis wordt getoond.